آهنگ بت

لبخند مرا بس بود،آغوش لِهم می کرد
آن بوسه مرا می کشت،تب منهدمم می کرد
هرطور دلم می خواست آینده جلو می رفت
هر شعبده ای دستش رو می شد و لو می رفت
‎از برف گریزانم و تن سوخته از آتش
‎در قلب زمستانم تن سوز تر از آتش
یک هستیِ سردستی در بود و عدم بودم
گور پدر دنیا،مشغول خودم بودم
یا کنج قفس یا مرگ،این بختِ کبوترهاست
دنیا پل باریکی بین بد و بدترهاست
اِی بر پدرت دنیا،آن باغ جوانم کو؟
دریاچه ی آرامم،کوه هیجانم کو؟
در خواب خوشت هر شب عفریت بزرگ آید
یا عشق سفر کرده ات با گله ی گرگ آید
نفرینِ کدام احساس خون کرد جهانم را؟
با جهدِ چه جادویی بستند دهانم را؟
آه ای بت سنگینم من خالق تو بودم
تا انکه خدا باشی یک لحظه نیاسودم
ای آیه ی تنهایی ای سوره مایوسم
هر قدر خدا باشی من دست نمی بوسم
یا کنج قفس یا مرگ،این بختِ کبوترهاست
دنیا پل باریکی بین بد و بدترهاست
اِی بر پدرت دنیا،آن باغ جوانم کو؟
دریاچه ی آرامم،کوه هیجانم کو؟